Ik kan niet tekenen…!

Heb jij dat weleens, dat iemand je vraagt of je het even kan tekenen? Meteen voel je die error in lijf en zeg je; Ik tekenen??? echt niet… Ik kan niet tekenen!

Ja is dat herkenbaar? Denk jij dit weleens? Je leest het woord al… denk. Ons denken, ja dat gebeurd allemaal daarboven, in je bovenkamer. Dat is de plek waar de meeste van ons volwassenen ons bevinden gedurende de dag. Want waarom denk je dat je niet zou kunnen tekenen? Is dat ooit tegen je gezegd en ben je dat gaan geloven? of vind je dat van jezelf? Wat het ook is, het zijn op dit moment de woorden die jij tegen jezelf zegt!

In mijn kinderjaren hoorde ik mijn moeder vaak zeggen “Oh wat mooi!!” Terwijl ik soms juist heel boos was en gewoon van me af zat te krassen. Hoe kan zoiets nou mooi zijn? Later in mijn tienertijd zei ik vaak “Het is toch niet mooi hoor!” en probeerde ik het al tot een prop te verfrommelen nog voordat ze er naar konden kijken. Het werd zelfs zo erg dat ik een tijdlang ben gestopt met tekenen. Want ‘andere mensen kunnen het toch veel beter dan ik!’ Of, ‘het wordt toch niet zoals ik het in mijn hoofd heb’ en dat is het vaak! Dat hoofd vertelt ons zoveel wat wij als waarheid zijn gaan aannemen. En dat bepaald hierin ons hele doen en laten.

Maar waarom hoor je jonge kinderen dat dan niet zeggen?

Jonge kinderen leven nog zo in het moment, ze bewegen en handelen vanuit hun gevoel. Kinderen denken bij ‘lekker gaan tekenen’ niet aan “dat kan ik niet”… ze doen gewoon! Ze zijn aan het spelen! Ze pakken wat voorhanden is aan kleurpotloden of verf, en ze gaan. Puur vanuit hun gevoel!

En dat is wat ik je graag wil meegeven… Zeg gerust tegen al die gedachten die opkomen ‘Dank je wel, ik heb je gehoord, maar ik ga NU NIET naar je luisteren WANT IK GA SPELEN!

Liefs Tamara

Wil je graag dit inzicht delen?

Net een beetje anders…

PLING! Een facebook melding vanuit de studiegroep verschijnt op mijn scherm. Extra opdracht! Presentatie: van 2 minuten. Onderwerp: kindertekeningen en 1 slide van te voren inleveren. Nu mag je weten dat ik nog flink zit te stoeien met een andere opdracht ‘wat is mijn verhaal’ en dit helpt niet echt, dacht ik.

De dag voor de training. Ik heb nog steeds geen onderwerp voor de lezing, en op alles voel ik een Berg van weerstand. Ik vind het spreken in openbaar echt doodeng dus wil ik de presentatie perfect. Dat zal afleiden van mijn geklungel, dacht ik. Juiste logo’s, pakkende woorden en een goed verhaal, maar er komt niets uit mijn vingers. ‘Nou Tam, dat staat je netjes, jij wilde zo graag buiten je comfort zone treden, daar ga je muts!’ Ja ik kan mezelf heel liefelijk toespreken blijkt maar weer. Ahum! Tijd begint te dringen, en ik heb ook nog een afspraak in de avond. Moet ik die wel door laten gaan? ‘Ja Tam, je mag loslaten dat het niet gelukt is, ga maar gewoon genieten met je vriendinnen’ (voor wie het nog niet doorhad, ik heb hele gesprekken met mezelf hahaha).

Het is inmiddels 01.00 uur ‘s nachts. Ik kom thuis na mijn avond borrelen en goede gesprekken. Alles bruist in mijn hoofd! Ik voel ‘mijn verhaal’. Ik voel dat ik mijn hart wil volgen, en ook dat dit niet volgens ‘de regels of de opdracht’ zal zijn. Ik schijt al bagger bij het idee dat ik voor de groep sta, voor zo’n lichtgevend vlak van de beamer op de muur.. NEE dat wil ik niet! Mijn vingers glijden over de toetsen van mijn laptop. Op gevoel zet ik de platte tekst neer wat eruit wilt, uitprinten en klaar voor morgen. Ik loop heel zachtjes naar de zolder, tik op de lichtknop en Hoppa alles verlicht!! Nog niet wakker van mijn gestommel? Dan ben je het nu wel! Leg een willekeurig canvasdoek neer op tafel en begin te kliederen. Half uur later kijk ik met voldoening naar mijn, met verf besmeurde handen. Zo! Mijn ‘slide’ is klaar!

Het moment van de waarheid kwam dichterbij. Heel de ochtend tijdens de les al zo’n knoop in mijn maag. ‘Onthoud ik mijn tekst wel, al die ogen op mij gericht, kan ik nog terug!’ Maar nee hoor, daar kwam mijn moment! Wachtende op het seintje dat ik op mocht komen, wreef ik nog even snel mijn klamme handen af aan mijn broek. Als dit gezonde spanning is, nou pffoeh… ‘Kom op Tam, vertrouw je verhaal! JIJ kan dit!’ Niet volgens de regels, een beetje anders… eigenlijk gewoon a la Tammie!

De ontlading achteraf was dan ook groot. JA, de tranen kwamen! en inmiddels mag dat van mijzelf, want ook dat ben ik! Om daar te staan zonder filter, zonder masker. Puur Tam, sprekende vanuit mijn hart (en ja haha, mijn tekst raakte ik een beetje kwijt, rustig ademhalen, even stil, en verder praten). Dit was voor mij kwetsbaarheid en zichtbaar zijn ten top. Mijn hart volledig openzetten en voelen dat dit een ‘two way street’ is. Niet zo gek dat de feedback, die er niet om loog, mij zo raakte. Dit is het durven volgende van mijn hart. AND I DID IT!

Vastzitten in ‘het lukt niet’ dat blokkeert je. Energie beweegt niet meer. Natuurlijk kan je doorbuffelen tot grote frustraties aan toe, maar zal dat je helpen? Echt vrolijker zal je er niet van worden. Loslaten en vertrouwen hebben dat wat je nodig hebt ook op je pad komt. En dit dan ook durven te volgen!

Liefs Tamara

Wil je graag dit inzicht delen?

Maak geen peren wanneer je een appelboom bent!

De zon verwarmt mijn huid, terwijl het getjilp van de vogels mijn aandacht wegtrekt uit mijn boek. Er hangt een groene waas over de bomen van het verse jonge blad wat doorkomt. Je ziet dat de natuur bezig is om te ontluiken. De eerste knoppen laten zich al zien, langzaam van kleur veranderend, stiekem door laten schemeren in welke kleur ze tevoorschijn gaan komen. De koolmeesjes vliegen van tak naar tak en maken hun snaveltjes schoon aan de bast. Het voelt alsof ze al het oude (ruis) verwijderen van de takken en er beweging in zetten.

In deze rust voel ik het van binnen in beweging komen. Mijn ruis wordt er af geschraapt. Alles wat ik er zelf van vind en wat ik denk dat andere er van vinden, die blokkerende gedachten wat mij niet helpt, het vervaagd. Ik mag kleur gaan geven aan wat ik wens, wat ik wil laten bloeien! Mijn net gelezen tekst over ‘de Appelboom’ dringt des te dieper bij me binnen…. Dank je wel Lente!

Zoals een appelboom zeker weet dat zijn bloesem een voorbode is van het fruit, zo weet jij zeker dat jouw wensen een voorgevoel zijn van wat jij later zult beleven.
Er is echter wel een belangrijk verschil tussen jouw gang door de creatiespiraal en de gang van een appelboom door de seizoenen. Voor zover ons bekend is de appelboom zichzelf namelijk niet bewust. Een appelboom zal dus niet om zich heen zien om te kijken wat andere fruitbomen aan het doen zijn. Zou hij dat wel doen en ontdekken dat hij midden tussen de perenbomen staat, dan zou jij wel eens op het idee kunnen komen dat hij niet normaal is. Erger nog, hij zou kunnen proberen om peren te gaan maken.
Of stel je voor: hij had ouders waar hij als jong boompje regelmatig te horen kreeg dat je bescheiden moet zijn in dit leven en hij probeert in plaats van appels, kersen te maken. Kersen zijn per slot van rekening heel wat kleiner dan appels. Of hij heeft vrienden die hem proberen wijs te maken dat hij wel wat vrolijker zou mogen zijn en hij probeert het daarom met bananen.
Als een appelboom ergens goed in is, dan is dat in het produceren van appels. Appelbomen die proberen iets anders te maken dan appels, krijgen het bijzonder moeilijk en raken binnen de kortste keren ernstig gefrustreerd.

Uit het boek: De Creatiespiraal van Marinus Knoope

Wat kan je doen?
Probeer eens contact te maken met je eigen authentieke verlangens en weersta de verleiding om je wensen door anderen te laten beïnvloeden. Als jij namelijk ergens goed in bent dan is dat in het realiseren van datgene wat je zelf wenst. Wanneer je iets anders probeert te realiseren omdat anderen jou dat ooit aangepraat hebben, dan krijg je het moeilijk. Bovendien verspil je je tijd, want wat heb je er eigenlijk aan iets anders te realiseren dan dat wat je werkelijk wenst? Wat is het wat jij wenst? Waar mag bij jou de ruis vanaf om te gaan bloeien?

Liefs Tamara

Wil je graag dit inzicht delen?

Vreemd zoemend geluid…

Ik zag haar zitten! Heel ontspannen rustte haar fragiele pootjes op het blad. Indrukwekkende grote vleugels wijd gespreid en haar prachtige blauw groene kleuren glinsterde in de zon. Volledig in balans op de plek waar ze zat. Tot zij opvloog. Richting mij! Wegduiken heeft geen zin, ze had haar weg al gevonden. Voor ik het wist landde ze op mijn oor en hoorde ik haar vreemd zoemende geluid binnenkomen. Wat een bizar gevoel die kop van die Libel zo mijn gehoorgang in, en ……. Toen werd ik wakker!

Oké, Uhmmm wat was dit? Nu heb ik wel vaker vreemde dromen en waar ik zelfs lachend mee wakker kan worden. Maar dit keer schoot er gelijk een vraag in me op “Waar mag ik naar luisteren?” Deze vraag noteerde ik snel in mijn telefoon en langzaam viel ik weer in slaap.

Ik geloof dat dingen je opvallen om een reden. Alles is energie en hiervan voelde ik dat ik de betekenis mocht gaan opzoeken om helderheid te krijgen. Wanneer je bedenkt dat beelden een eigen taal op zich zijn, dan kan je naar veel aspecten kijken. Zo heb ik gekeken naar wat de kleuren mij konden vertellen. De betekenis van het oor (wat wil ik niet horen, waar mag ik naar luisteren). De algehele indruk van de droom. En ik zocht in het werk (boek) van Christiane Beerlandt de symboliek van het dier libel op en wat hieruit resoneerde met mijzelf.

Wauw! Libel, dank je wel. Ik heb je gehoord en je boodschap komt binnen!

Libel stelt draagkracht voor: het vermogen om zichzelf en heel sterke elementen te dragen, uit te dragen. Symbool voor datgene in de mens dat vraagt om een soort van: “Ja, neem het maar op! Het zit allemaal in je. Je kan het heus wel aan; neem je gereedschap of je tekenmateriaal, je huisgerief of creatie boren en beitels; neem het met je mee, deze bagage, deze talentenkist, en draag het op gevoelige wijze mee in het leven. Laat dit niet los, maar wees er verheugd op dit te kunnen meedragen in en met jezelf.” Een besef vloeit hieruit voort dat er iets mee moet gebeuren, dat je er niet mee kan blijven ronddragen, dat het op een of andere manier in vorm zal moeten worden gegoten. Zolang dit zich niet naar buiten brengt, wordt het in het lichaam zelf gedragen. Tot plots de opening daar is en ‘het’ wordt geboren, geopenbaard aan de wereld. Een lange dracht, een volhouden in het groeiproces; alles rijpt, alles wordt met rust en zelfzekerheid gedragen tot het ogenblik daar is om het gerijpte te baren, vrij te geven.…


Uit het boek: Als de dieren spreken konden…’ van Christiane Beerlandt (Oersymboliek in droom en werkelijkheid. Psychologische betekenis voor de mens)

Liefs Tamara


a

Wil je graag dit inzicht delen?