Ik kan niet tekenen…!

Heb jij dat weleens, dat iemand je vraagt of je het even kan tekenen? Meteen voel je die error in lijf en zeg je; Ik tekenen??? echt niet… Ik kan niet tekenen!

Ja is dat herkenbaar? Denk jij dit weleens? Je leest het woord al… denk. Ons denken, ja dat gebeurd allemaal daarboven, in je bovenkamer. Dat is de plek waar de meeste van ons volwassenen ons bevinden gedurende de dag. Want waarom denk je dat je niet zou kunnen tekenen? Is dat ooit tegen je gezegd en ben je dat gaan geloven? of vind je dat van jezelf? Wat het ook is, het zijn op dit moment de woorden die jij tegen jezelf zegt!

In mijn kinderjaren hoorde ik mijn moeder vaak zeggen “Oh wat mooi!!” Terwijl ik soms juist heel boos was en gewoon van me af zat te krassen. Hoe kan zoiets nou mooi zijn? Later in mijn tienertijd zei ik vaak “Het is toch niet mooi hoor!” en probeerde ik het al tot een prop te verfrommelen nog voordat ze er naar konden kijken. Het werd zelfs zo erg dat ik een tijdlang ben gestopt met tekenen. Want ‘andere mensen kunnen het toch veel beter dan ik!’ Of, ‘het wordt toch niet zoals ik het in mijn hoofd heb’ en dat is het vaak! Dat hoofd vertelt ons zoveel wat wij als waarheid zijn gaan aannemen. En dat bepaald hierin ons hele doen en laten.

Maar waarom hoor je jonge kinderen dat dan niet zeggen?

Jonge kinderen leven nog zo in het moment, ze bewegen en handelen vanuit hun gevoel. Kinderen denken bij ‘lekker gaan tekenen’ niet aan “dat kan ik niet”… ze doen gewoon! Ze zijn aan het spelen! Ze pakken wat voorhanden is aan kleurpotloden of verf, en ze gaan. Puur vanuit hun gevoel!

En dat is wat ik je graag wil meegeven… Zeg gerust tegen al die gedachten die opkomen ‘Dank je wel, ik heb je gehoord, maar ik ga NU NIET naar je luisteren WANT IK GA SPELEN!

Liefs Tamara

Wil je graag dit inzicht delen?
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *