Net een beetje anders…

PLING! Een facebook melding vanuit de studiegroep verschijnt op mijn scherm. Extra opdracht! Presentatie: van 2 minuten. Onderwerp: kindertekeningen en 1 slide van te voren inleveren. Nu mag je weten dat ik nog flink zit te stoeien met een andere opdracht ‘wat is mijn verhaal’ en dit helpt niet echt, dacht ik.

De dag voor de training. Ik heb nog steeds geen onderwerp voor de lezing, en op alles voel ik een Berg van weerstand. Ik vind het spreken in openbaar echt doodeng dus wil ik de presentatie perfect. Dat zal afleiden van mijn geklungel, dacht ik. Juiste logo’s, pakkende woorden en een goed verhaal, maar er komt niets uit mijn vingers. ‘Nou Tam, dat staat je netjes, jij wilde zo graag buiten je comfort zone treden, daar ga je muts!’ Ja ik kan mezelf heel liefelijk toespreken blijkt maar weer. Ahum! Tijd begint te dringen, en ik heb ook nog een afspraak in de avond. Moet ik die wel door laten gaan? ‘Ja Tam, je mag loslaten dat het niet gelukt is, ga maar gewoon genieten met je vriendinnen’ (voor wie het nog niet doorhad, ik heb hele gesprekken met mezelf hahaha).

Het is inmiddels 01.00 uur ‘s nachts. Ik kom thuis na mijn avond borrelen en goede gesprekken. Alles bruist in mijn hoofd! Ik voel ‘mijn verhaal’. Ik voel dat ik mijn hart wil volgen, en ook dat dit niet volgens ‘de regels of de opdracht’ zal zijn. Ik schijt al bagger bij het idee dat ik voor de groep sta, voor zo’n lichtgevend vlak van de beamer op de muur.. NEE dat wil ik niet! Mijn vingers glijden over de toetsen van mijn laptop. Op gevoel zet ik de platte tekst neer wat eruit wilt, uitprinten en klaar voor morgen. Ik loop heel zachtjes naar de zolder, tik op de lichtknop en Hoppa alles verlicht!! Nog niet wakker van mijn gestommel? Dan ben je het nu wel! Leg een willekeurig canvasdoek neer op tafel en begin te kliederen. Half uur later kijk ik met voldoening naar mijn, met verf besmeurde handen. Zo! Mijn ‘slide’ is klaar!

Het moment van de waarheid kwam dichterbij. Heel de ochtend tijdens de les al zo’n knoop in mijn maag. ‘Onthoud ik mijn tekst wel, al die ogen op mij gericht, kan ik nog terug!’ Maar nee hoor, daar kwam mijn moment! Wachtende op het seintje dat ik op mocht komen, wreef ik nog even snel mijn klamme handen af aan mijn broek. Als dit gezonde spanning is, nou pffoeh… ‘Kom op Tam, vertrouw je verhaal! JIJ kan dit!’ Niet volgens de regels, een beetje anders… eigenlijk gewoon a la Tammie!

De ontlading achteraf was dan ook groot. JA, de tranen kwamen! en inmiddels mag dat van mijzelf, want ook dat ben ik! Om daar te staan zonder filter, zonder masker. Puur Tam, sprekende vanuit mijn hart (en ja haha, mijn tekst raakte ik een beetje kwijt, rustig ademhalen, even stil, en verder praten). Dit was voor mij kwetsbaarheid en zichtbaar zijn ten top. Mijn hart volledig openzetten en voelen dat dit een ‘two way street’ is. Niet zo gek dat de feedback, die er niet om loog, mij zo raakte. Dit is het durven volgende van mijn hart. AND I DID IT!

Vastzitten in ‘het lukt niet’ dat blokkeert je. Energie beweegt niet meer. Natuurlijk kan je doorbuffelen tot grote frustraties aan toe, maar zal dat je helpen? Echt vrolijker zal je er niet van worden. Loslaten en vertrouwen hebben dat wat je nodig hebt ook op je pad komt. En dit dan ook durven te volgen!

Liefs Tamara

Wil je graag dit inzicht delen?
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *